Oosterse muziekinstrumenten

De santur behoort tot de met hamertjes aangeslagen variant van de familie van de citers. Het instrument, in het Nederlands hakkebord genaamd, is in diverse vormen wijd verbreid: van Ierland in het Westen tot China in het Oosten.

De santur heeft een trapeziumvormige klankkast. De snaren, die in koren van vier bijeen horen, zijn links aan pennetjes en rechts aan stempennen bevestigd. Ieder koor loopt over een verplaatsbare kam van hardhout die de vorm heeft van een afgeplatte schaakpion (kharak). De santur heeft drie registers: laag, midden en hoog. De snaren van het lage registers zijn vervaardigd uit messing, die van de hogere registers uit staal.

De mezrabha, twee stokjes waarmee de santur in Iran wordt bespeeld, zijn zo licht (ongeveer 10 gram) dat ze na de aanslag niet automatisch van de snaren opveren. De voor het instrument zo typerende tremolo (riz) moet vanuit de pols worden gemaakt: een lastige techniek die veel studietijd kost. Traditioneel slaan de santurspeleres de snaren aan met het hout van de mezrab, maar in deze eeurw bedekken sommigen het uiteinde met vilt, zodat er een zachtere piano-achtige klank ontstaat. Een minder gelukkige ontwikkeling, want de rijkdom aan boventonen van het instrument wordt zo geen recht gedaan.